دریافت فایل

دانلود كتب و نرم افزار دارويي

منوی اصلی

بخش های اصلی سایت

دسته بندی ها

لیست موضوعات سایت

مطالب پربازدید

لیست مطالب براساس بازدید

لینک همکاران

ثبت لینک سایت شما

اطلاعات آماری

آمار بازدیدها ، آنلاین ها و ...

  • افراد آنلاین : 0
  • ورودی گوگل امروز : 0
  • تعداد کل مطالب : 2366
  • تبادل لینک با : 116 سایت
  • بازدید امروز : 1603
  • بازدید دیروز : 1539
  • بازدید این هفته : 9759
  • بازدید این ماه : 26144
  • بازدید کل : 73657
  • تعداد نظرات :
  • ارسال روزانه :
  • نظرات روزانه :
  • admin، مرداد ۲۶, ۱۳۹۰
  • 1,101 بازدید
  • مقالات

از سال ۱۲۹۰ شمسی تاکنون حدود ۲۱۲ قانون در رابطه با بخش سلامت به تصویب مجلس محترم رسیده است. در این نوشتار اهم آن‌ها را ذکر نموده و اشاره مختصری به اهداف و آثار آن‌ها خواهد شد. الف) ساختار و تشکیلات: اداره امور درمان کشور تا سال ۱۳۲۰ توسط اداره کل صحیه (بهداری) وابسته به وزارت داخله (کشور) بود. به موجب ماده ۳ قانون اصلاح بودجه سال ۱۳۲۰ که در هشتم آبان ماه آن سال به تصویب مجلس شورای ملی رسید اداره کل بهداری به وزارت بهداری تبدیل شد متن ماده ۳ قانون مزبور به شرح زیر است. ماده ۳: تبدیل اداره کل بهداری به وزارت بهداری و اداره کل کشاورزی به وزارت کشاورزی و ضمیمه شدن سازمان اداره کل انتشارات و تبلیغات به وزارت فرهنگ و سازمان اداره امنیه به وزارت کشور از روز سی‌ام شهریور ماه ۱۳۲۰ تصویب ‌شد. البته قبل از تصویب قانون مزبور در سی‌ام شهریور ماه ۱۳۲۰ اسماعیل مرآت توسط محمدعلی فروغی نخست وزیر وقت در ضمن معرفی کابینه به مجلس شورای ملی به عنوان وزیر بهداری تعیین شد. در ۲۷ اسفند ماه ۱۳۵۱ برای تأمین خدمات درمانی کارکنان دولت، قانونی تحت عنوان «خدمات درمانی مستخدمین دولت» تصویب شد. به موجب ماده ۲ این قانون، سازمانی تحت عنوان سازمان تأمین خدمات درمانی تشکیل شد و در سال ۱۳۵۲ اساسنامه این سازمان به تصویب مجلس شورای ملی رسید. در سال ۱۳۵۳ (۱/۵/۱۳۵۳) به منظور فراهم آوردن و گسترش خدمات رفاهی تشکیل وزارت رفاه اجتماعی به تصویب مجلس شورای ملی رسید و به موجب بند الف ماده ۱ این قانون وظیفه تأمین بیمه درمان همگانی به این وزارتخانه محول گردید و به موجب بند ج ماده ۲ این قانون سازمان تأمین خدمات درمانی مستخدمین دولت از وزارت بهداری منتزع و به این وزارت وابسته شد. در سال ۱۳۵۴ (۳/۴/۱۳۵۴) به منظور اجرا، تعمیم و گسترش بیمه‌های اجتماعی با تصویب مجلس شورای اسلامی سازمان تأمین اجتماعی تشکیل شد. در سال ۱۳۵۵ (۱۶/۴/۱۳۵۵) با ادغام وزارت رفاه اجتماعی در وزارت بهداری، وزارتخانه جدید تحت عنوان وزارت بهداری و بهزیستی تأسیس شد. هدف از تشکیل وزارت بهداری و بهزیستی یکپارچگی خدمات بهداشتی، درمانی و بیمه خدمات درمانی بود لازم می‌دانم که متن ماده ۲ این قانون را که بیانگر هدف فوق است در اینجا ذکر کنم. ماده ۲: کلیه وظایف و اختیارات و مسئولیت‌های وزیر و وزارت رفاه اجتماعی و وزیر و وزارت بهداری با کارکنان و اعتبارات و دارایی و تعهدات آنها حسب مورد به وزیر و وزارت بهداری و بهزیستی محول و منتقل ‌شد. انجام تکالیف و خدماتی که در زمینه بهداشتی و بهزیستی به وسیله وزارتخانه‌ها و سازمانها و شرکت‌های دولتی دیگر اجرا می‌شود به پیشنهاد وزارت بهداری و بهزیستی و تصویب هیأت وزیران به عهده وزیر یا وزارت متبوع تشکیلات فوق‌الذکر محول بوده است حسب مورد به وزیر و وزارت بهداری و بهزیستی محول ‌شد. نیروهای مسلح شاهنشاهی از شمول این ماده مستثنی است. وظایف اجرایی این وزارتخانه در استانها به موجب ماده ۳ همین قانون به سازمانهای منطقه‌ای بهداری و بهزیستی محول شد. چنانکه ملاحظه می شود با تصویب این قانون تولیت امور بهداشت و درمان و تأمین اجتماعی (بیمه‌ای و حمایتی) از جمله بیمه خدمات درمانی به صورت یکپارچه در حوزه اختیار وزارتخانه واحدی تحت عنوان وزارت بهداری و بهزیستی بوده است. لازم است یادآوری نمایم که در این سالها واحدهای بهداشتی درمانی از جمله بیمارستانها علاوه بر بخش دولتی عمدتاً توسط جمعیت شیر و خورشید سرخ ایران (هلال احمر)، سازمان شاهنشاهی خدمات اجتماعی، دانشکده‌های علوم پزشکی، وزارت بهداری و بهزیستی، بنیادها و مؤسسات خیریه اداره می‌شدند. بنابراین در سال ۱۳۵۷ که سال پیروزی انقلاب شکوهمند ایران است تولیت امور بهداشت، درمان و تأمین اجتماعی از جمله بیمه خدمات درمانی یا وزارت بهداری و بهزیستی و مدیریت واحدهای بهداشتی درمانی از جمله بیمارستانها با دستگاه‌های فوق‌الذکر بود. پس از پیروزی انقلاب مطابق مصوبات شورای انقلاب بیمارستان‌های وابسته به جمعیت هلال احمر، سازمان شاهنشاهی خدمات اجتماعی و بیمارستانهای وابسته به بنیادها به وزارت بهداری و بهزیستی منتقل شدند. در سال ۱۳۵۹ (۲۴/۳/۱۳۵۹) با تصویب شورای انقلاب سازمان بهزیستی به صورت سازمانی مستقل و از ترکیب معاونت بهزیستی وزارت بهداری و بهزیستی، کمیته امداد امام (ره)، بنیاد شهید و سازمان تربیتی شهرداری تهران تشکیل گردید و اداره آن به عهده وزیر مشاور و رئیس سازمان بهزیستی محول شد. در سالهای بعد کمیته امداد امام و بنیاد شهید نیز از سازمان بهزیستی منتزع و مؤسسات مستقلی شدند. در سال ۱۳۵۹ (۱۰/۱۲/۱۳۵۹) با توجه به تشکیل سازمان بهزیستی، نام وزارت بهداری و بهزیستی نیز به وزارت بهداری تغییر یافت البته شرح وظایف این وزارت بهداری فراتر از وزارت بهداری قبل از سال ۱۳۵۲ بود. وزارت بهداری اخیر کلیه وظایف وزارت بهداری و بهزیستی را به استثنای وظایف معاونت بهزیستی عهده دار بود. در سال ۱۳۶۳(۱۶/۱۰/۱۳۶۳) مطابق مصوب مجلس شورای اسلامی، سازمان بهزیستی به وزارت بهداری ملحق و نام وزارت بهداری به وزارت بهداری و بهزیستی تبدیل شد. در سال ۱۳۶۴ به منظور استفاده مطلوب و هماهنگ از امکانات پزشکی کشور در جهت تأمین و تعمیم بهداشت و درمان و بهزیستی و آموزش و پژوهش وزارت بهداشت، درمان و آموزش پزشکی تشکیل شد و بموجب این قانون کلیه اختیارات وزیر بهداری و بهزیستی و آن قسمت از وظایف و اختیارات وزیر فرهنگ و آموزش عالی که در ارتباط با امور بهداشت، درمان، آموزش و پژوهش پزشکی بود به وزیر این وزارتخانه محول شد. تشکیلات و وظایف این وزارتخانه در سال ۱۳۶۷ به تصویب مجلس شورای اسلامی رسید. در سال ۱۳۷۳ (۴/۸/۱۳۷۳) با تصویب قانون بیمه همگانی سازمان بیمه خدمات درمانی وابسته به وزارت بهداشت، درمان و آموزش پزشکی تشکیل شد. در سال ۱۳۸۳ (۲۱/۳/۱۳۸۳) با تصویب قانون ساختار نظام جامع رفاه و تأمین اجتماعی کلیه وظایف تأمین اجتماعی (بیمه‌ای و حمایتی) از وزارت بهداشت، درمان و آموزش پزشکی منفک و به وزارت اخیر داده شد. وابستگی سازمان‌های بهزیستی، خدمات درمانی و تأمین اجتماعی نیز از وزارت بهداشت، درمان و آموزش پزشکی به وزارت جدیدالتأسیس منتقل شد. ب) مصوبات مهم مجلس شورای ملی در رابطه با بخش سلامت از سال ۱۲۹۰ تا ۱۳۲۰ در این مدت علاوه بر موادی که مربوط به اجازه نامه طبابت است چهارقانون مهم تصویب گردیده است. ۱- قانون طبابت مصوب ۱۱/۲/۱۲۹۰ به موجب این قانون حق اشتغال در فنون طبابت و دندانسازی موکول به اخذ مجوز از وزارت معارف گردیده است. ۲- قانون خدمتگزاری پزشکان این قانون که شامل ۱۴ ماده است در این قانون در مورد نحوه بکارگیری، پایه، حقوق، ارتقاء و خدمت خارج از مرکز پزشکان و پیراپزشکان تعیین تکلیف شده است. ۳- قانون تأسیس دانشگاه راجع به دانشکده پزشکی مصوب ۱۲/۸/۱۳۱۹ این قانون شامل ۲۵ ماده است در این قانون در رابطه با اداره بیمارستان‌های دانشگاهها، نحوه بکارگیری، پایه، حقوق و ارتقاء پزشکانی که در دانشکده‌های پزشکی و بیمارستان‌های وابسته به آن خدمت می‌نمایند تعیین تکلیف شده است . ۴- قانون طرز جلوگیری از بیماریهای آمیزشی و بیماری‌های واگیردار مصوب ۱۱/۳/۱۳۲۰٫ توضیح: گرچه قوانین فوق در حال حاضر کاربردی ندارند ولی باید اذعان نمود که بنیان اکثر قوانین و مقررات مهم که ناظر بر سازوکارهای بخش سلامت است قوانین فوق‌الذکر است. ج) مصوبات مهم مجلس شورای ملی در رابطه با بخش سلامت از سال ۱۳۲۰ تا ۱۳۵۷ این دوره از تشکیل وزارت بهداری شروع و به تشکیل وزارت بهداری بهزیستی و سپس به پیروزی انقلاب منتهی می‌شود. در این دوره ۵۱ قانون در رابطه با بخش سلامت تصویب شده است که مهمترین آنها عبارتند از: ۱- قانون مایه کوبی عمومی و اجباری مصوب ۳/۷/۱۳۲۲٫ ۲- قانون الحاق ایران به سازمان بهداشت جهانی مصوب ۱/۲/۱۳۲۷٫ ۳- قانون بهداشت شهری مصوب ۲۹/۱۱/۱۳۲۹٫ ۴- قانون مربوط به مقررات امور پزشکی و دارویی و مواد خوردنی و آشامیدنی مصوب ۲۹/۳/۱۳۳۴٫ ۵- قانون راجع به واگذاری امور بهداری به مردم مصوب ۱۰/۲/۱۳۳۷٫ ۶- قانون راجع به دانشگاه تهران مصوب ۲۱/۱/۱۳۳۹٫ ۷- قانون راجع به نظام پزشکی مصوب ۳/۱۰/۱۳۳۹٫ ۸- قانون سپاه بهداشت مصوب ۷/۲/۱۳۴۳٫ ۹- قانون مواد خوردنی، آشامیدنی، آرایشی و بهداشتی مصوب ۲۲/۴/۱۳۴۶٫ ۱۰- قانون تأمین هزینه خدمات قرنطینه‌ای مصوب ۶/۹/۱۳۴۸٫ ۱۱- قانون تأمین خدمات درمانی مستخدمین دولت مصوب ۲۷/۱۲/۱۳۵۱٫ ۱۲- اساسنامه شرکت سهامی دارویی ایران مصوب ۹/۲/۱۳۵۳٫ ۱۳- قانون تشکیل شوراهای آموزش پزشکی و تخصصی رشته‌های پزشکی مصوب ۳/۵/۱۳۵۳٫ ۱۴- قانون تشکیل وزارت رفاه اجتماعی مصوب ۱/۵/۱۳۵۳٫ ۱۵- قانون مربوط به مواد روان گردان مصوب ۸/۲/۱۳۵۴٫ ۱۶- قانون تأمین اجتماعی مصوب ۳/۴/۱۳۵۴٫ ۱۷- قانون تشکیل وزارت بهداری و بهزیستی مصوب ۳/۴/۱۳۵۴٫ بسیاری از قوانین فوق با اصلاحاتی که بعداً انجام گرفته است در حال حاضر نیز معتبر هستند. مخصوصاً دوقانون مهم «مقررات امور پزشکی و دارویی و مواد خوردنی و آشامیدنی مصوب ۱۳۳۴» و «قانون مواد خوردنی، آشامیدنی، آرایشی و بهداشتی مصوب ۱۳۴۶» که به صورت مکرر اصلاح شده‌اند، مستند بسیاری از امور جاری و اجرایی بخش سلامت در حال حاضر هستند. در این دوره اتفاق مهم دیگری که رخ داد تشکیل وزارت رفاه اجتماعی است با تشکیل این وزارت امور بیمه‌ای و حمایتی بهداشت و درمان از پیکره وزارت بهداری جدا گردید و به این وزارت جدیدالتأسیس منتقل شد. با تأسیس این وزارتخانه امور سلامت از حالت یکپارچگی خارج گردید تجربه ناموفقی که در حال حاضر نیز آن را می‌آزمائیم البته عمر این وزارتخانه بسیار کوتاه و از دوسال نیز شانزده روز کمتر پایدار ماند و با ادغام آن در وزارت بهداری و تشکیل وزارت بهداری و بهزیستی در تاریخ ۱/۵/۱۳۵۵ امور سلامت یکپارچه شد. البته تصویب قانون تأمین اجتماعی از دستاوردهای این دوره است. با وجود اینکه بیش از سی‌سال از زمان تصویب قانون مزبور می‌گذرد با اصلاحاتی که انجام گرفته هنوز یکی از قوانین مهم حوزه سلامت به شمار می‌رود. د) مصوبات مجلس شورای ملی و شورای انقلاب در بخش سلامت از سال ۱۳۵۷ تا سال ۱۳۵۹ این دوره مصادف با پیروزی انقلاب شکوهمند اسلامی ایران است که تا تشکیل نهادهای رسمی حکومتی مجلس شورا نیز تعطیل بود و شورای انقلاب به عنوان یک نهاد تصمیم‌گیر و قانونگذار فعال بود. در این مدت که حدود دوسال طول کشید حدود ۱۳۴ مصوبه در رابطه با بخش سلامت به تصویب رسید که مهمترین آنها عبارتند از: ۱- از قوانین مهم این دوره می‌توان به لایحه قانونی اصلاح قانون تشکیل سازمان تأمین اجتماعی مصوب ۱۰/۶/۵۸ شورای انقلاب و اساسنامه آن (مصوب ۱۰/۶/۱۳۵۸ شورای انقلاب) اشاره نمود. به موجب این قوانین سازمان تأمین اجتماعی استقلال بیشتری یافت و صندوق تأمین اجتماعی از وزارت بهداری و بهزیستی منتزع و به سازمان اخیرالذکر منتقل گردید. – قانون مهم دیگر مصوب این دوره لایحه قانونی اصلاح قانون خدمتگزاری پزشکان و قانون اصلاح استخدام پزشکان مصوب مجلس شورای ملی سابق می باشد که در تاریخ ۲۶/۶/۱۳۵۸ به تصویب شورای انقلاب رسید. به موجب این لایحه قانونی کلیه فارغ‌التحصیلان پزشکی داخل و خارج کشور موظف شدند دوسال اول طبابت خود را در هر نقطه از کشور به استثنای شهرهایی که دانشکده پزشکی دارند خدمت نمایند. ۲- قانون مهم دیگر مصوب این دوره لایحه قانونی خدمت نیروی انسانی درمانی و بهداشتی است که در تاریخ ۲۴/۸/۱۳۵۸ به تصویب رسید. به موجب این لایحه قانونی که به طرح نیروی انسانی شهرت یافت کلیه فارغ‌التحصیلان فوق دیپلم و بالاتر در رشته‌های پزشکی و پیراپزشکی که در داخل و خارج از کشور فارغ‌التحصیل شده‌اند موظف شدند به مدت سه سال در نقاط محروم کشور که وزارت بهداری و بهزیستی اعلام می‌کند خدمت کنند. ۳- قانون مهم دیگر مصوب این دوره لایحه قانونی نحوه اداره واحدهای بهداشتی، درمانی است که در تاریخ ۱۲/۱۰/۱۳۵۸ به تصویب شورای انقلاب رسیده است. به موجب این قانون به وزارت بهداری و بهزیستی اجازه داده شد از خدمات پزشکان، دندانپزشکان و پیراپزشکان در خارج از ساعات وقت اداری استفاده و از مراجعین مطابق تعرفه‌های مصوب پول دریافت دارند و افراد بی‌بضاعت را که عدم بضاعت مالی آنها، به تأیید شورای محلی رسیده است (یا مراجع دیگر که در قانون پیش بینی شده است) به صورت رایگان خدمات درمانی ارائه کنند. این قانون را می‌توان آغاز ایجاد درآمد اختصاصی برای واحدهای بهداشتی درمانی مخصوصاً بیمارستانها تلقی کرد که در حال حاضر بیش از دوسوم گردش مالی بیمارستانها به آن وابسته است. ۴- قانون مهم دیگر مصوب این دوره لایحه قانونی تشکیل سازمان بهزیستی کشور است که در تاریخ ۲۴/۳/۱۳۵۹ به تصویب شورای انقلاب رسید. به موجب این لایحه قانونی سازمان بهزیستی از وزارت بهداری و بهزیستی منتزع و به صورت یک سازمان مستقل درآمد و در صدر آن وزیر مشاور و رئیس سازمان بهزیستی قرار گرفت و بدین ترتیب بخشی از خدمات سلامتی از پیکره متولی اصلی آن جدا شد. البته این وضعیت مدت زیادی پایدار نماند و در سال ۱۳۶۳ با تصویب مجلس شورای اسلامی مجدداً به وزارت بهداری ملحق و یکی از سازمان‌های وابسته آن شد. هـ) مصوبات مهم مجلس شورای اسلامی از ۱۰/۱۲/۱۳۵۹ تاکنون (قوانین دوره‌های هفت‌گانه مجلس شورای اسلامی) در طی هفت دوره مجلس شورای اسلامی حدود ۱۵۳ قانون در رابطه با بخش سلامت (باستثنای قوانین بودجه) تصویب شده است که به موارد مهم آن اشاره می شود. ۱- قانون تنظیم هزینه‌های بهداشتی درمانی مصوب ۱۰/۱۲/۱۳۵۹٫ به موجب این قانون وزارت بهداری مکلف گردید که جهت تنظیم عادلانه هزینه‌های بهداشتی درمانی مطالعات لازم را انجام و آیین‌نامه‌های مربوطه را به موقع به مورد اجرا گذارد. ۲- قانون تربیت بهداشتکار دهان و دندان مصوب ۲۳/۱/۱۳۶۰٫ به موجب این قانون وزارت بهداری مکلف شد. برای گسترش خدمات بهداشت دهان و دندان مخصوصاً در روستاها و مناطق محروم از دارندگان دیپلم متوسطه با آموزش دوساله بهداشت کار دهان و دندان تربیت کند. ۳- قانون اصلاح خارج از مرکز پزشکان و پیراپزشکان و داروسازان مصوب ۴/۳/۱۳۶۰٫ به موجب این قانون کلیه پزشکان، دندانپزشکان و داروسازان و صاحبان حرف پزشکی مکلف شدند که مدت پنج سال در خارج از تهران و شهرهایی که دانشکده پزشکی دارند خدمت نمایند. (این قانون به کرات در سال‌های بعد اصلاح گردد و آخرین اصلاحیه آن مربوط به سال ۱۳۷۵ است که تکمیل شده قوانین قبلی است) ۴- قانون ثبت اجباری بیماری‌های سرطانی در تاریخ ۱۸/۳/۱۳۶۰ به صورت اصل ۸۵ و در تاریخ ۵/۷/۱۳۶۳ به صورت دائمی به تصویب رسید. به موجب این قانون به منظور بررسی اپیدمیولوژیک و پیشگیری منطقه‌ای و تنظیم آمار سرطان‌ها کلیه آزمایشگاه‌ها و مراکز درمانی موظف شدند که موارد سرطانی یا موارد مشکوک به آن را گزارش کنند. در اثر تصویب این قانون کشور ایران یکی از کشورهایی است که دقیق‌ترین آمارها را در این موارد دارد. ۵- قانون خدمات یک ماهه پزشکان. این قانون در تاریخ ۲۴/۸/۱۳۶۰ به صورت اصل ۸۵ و در تاریخ ۲۲/۸/۱۳۶۳ به صورت دائمی تصویب شد. به موجب این قانون مقرر شد تا مادامی که جنگ وجود دارد پزشکان و وابستگان حرف پزشکی و پیراپزشکی اعم از شاغل در بخش دولتی یا غیردولتی در طی سال به مدت یک ماه در محل‌هایی که از سوی وزارت بهداری و بهزیستی تعیین می‌شود، خدمت کنند. باید یادآور شد که گروه پزشکی صرفنظر از تکلیف قانونی برحسب احساس وظیفه‌ای که داشتند دین خود را در ایام جنگ ادا نموده و با طیب نفس و رضای خاطر در انجام وظیفه خطیر ملی خود چه در جبهه و چه در پشت جبهه به معالجه مصدومین جنگی پرداختند. ۶- قانون راجع به تشکیل سازمان انتقال خون ایران در تاریخ ۱۵/۷/۱۳۶۱ و اساسنامه آن در تاریخ ۲/۳/۱۳۶۳ به تصویب مجلس شورای اسلامی رسید. این قانون از قوانین مترقی نظام بهداشتی درمانی است در سایه این قانون و تلاش دست‌اندرکاران این حوزه، سازمان انتقال خون ایران در جایگاه ویژه‌ای قرار دارد خصوصاً در ایام جنگ و بحران‌های طبیعی توانسته است خون سالم و مورد نیاز را تأمین کند.

قسمت دوم

Be Sociable, Share!
ارسال نظر
یک آواتار انتخاب کنید !

مشارکت علمی در سایت

روی تصویر کلیک کنید

فرصت های شغلی

کاریابی ابن سینا

نظرسنجی

لطفا حمایت کنید